Analiza fundamentalna to prognozowanie ruchu kursów walut na podstawie wskaźników makroekonomicznych. Wskaźniki te określają w jakim stanie jest gospodarka i pomagają w określeniu trendu i tempa jej rozwoju.

Produkt Krajowy Brutto (PKB)

Jest to dochód, jaki został wytworzony tylko i wyłącznie na geograficznym obszarze Polski, zarówno przez Polaków, jak i obcokrajowców. Dochodów uzyskanych przez Polaków za granicą nie wlicza się do PKB Polski. Istnieje ogólnie przyjęta zależność: wzrost PKB powoduje wzrost kursu waluty krajowej w stosunku do innych walut. Należy jednak pamiętać, że zbyt duży wzrost kursu waluty krajowej (aprecjacja) może doprowadzić do podniesienia kosztów eksportu (niekorzystny kurs wymiany waluty), co w konsekwencji wpłynie na spadek PKB lub przynajmniej spowolni jego wzrost.

Bezrobocie
Przyjmuje się, że spadek wskaźnika bezrobocia prowadzi do wzmocnienia waluty i na odwrót.

Inwestycje portfelowe i bezpośrednie
Jest to najważniejszy czynnik na polskim rynku walutowym. Znajomość kalendarza prywatyzacji i emisji Obligacji Skarbu Państwa umożliwia "podczepienie się" pod znaczne przepływy strumieni pieniężnych. Polska postrzegana jest przez inwestorów zachodnich jako jeden z tzw. rynków wschodzących. Wszelkie globalne zawirowania na tych rynkach mają swoje reperkusje.

Stabilność polityczna
Jest to czynnik, który ma duże znaczenie dla kursu waluty. Zaufanie uczestników rynków walutowych do rządu i szeroko rozumianej klasy politycznej prowadzi do stabilizacji wahań kursowych i zwiększa wiarygodność danego kraju jako partnera gospodarczego i politycznego na arenie międzynarodowej. Dlatego też analitycy na bieżąco śledzą rozwój sytuacji wewnętrznej. Takie informacje jak nastroje społeczne, program partii politycznych, nastawienie do gospodarki poszczególnych grup społecznych są traktowane jako bardzo ważne sygnały mówiące o dalszych kierunkach rozwoju wydarzeń.

Polityka banku centralnego
Obowiązująca w Polsce ustawa o Narodowym Banku Polskim określa NBP jako bank centralny Rzeczypospolitej Polskiej. Jest to instytucja emisyjna, realizująca politykę monetarną, odpowiedzialna za współpracę z rządem w prowadzeniu polityki kursów walutowych.

Stopy procentowe
Nominalna stopa procentowa jest to stopa mierzona w jednostkach pieniężnych, przy czym brana jest pod uwagę rentowność dowolnego instrumentu (depozyt bankowy, bony skarbowe, obligacje) dostępnego również dla nierezydentów. Do oceny rynku walutowego stosuje się jednak realną stopę procentową, którą można obliczyć w uproszczony sposób odejmując wskaźnik inflacji od nominalnych stóp procentowych. Podniesienie stóp procentowych przez bank centralny prowadzi zazwyczaj do wzrostu wartości waluty krajowej. Jest to spowodowane wzrostem atrakcyjności zarówno dla kapitału zagranicznego (różnice w oprocentowaniu lokat pomiędzy poszczególnymi krajami), jak i krajowych podmiotów, dla których lokaty terminowe są atrakcyjną alternatywą w stosunku do inwestycji kapitałowych obarczonych ryzykiem inwestycyjnym.

Inflacja
Poziom inflacji lub deflacji mierzy się tempem zmian cen. Rozróżniamy dwa rodzaje inflacji:
- PPI (Producer Price Index), czyli indeks cen producentów. Jest to wskaźnik zmiany cen produkcji przemysłowej. Wzrost tego wskaźnika jest pierwszym sygnałem pojawienia się inflacji.
- CPI (Consumer Price Index), czyli indeks cen towarów i usług. Jest to wskaźnik zmiany cen towarów i usług konsumpcyjnych. Wskaźnik CPI oparty jest na ustalonej przez Główny Urząd Statystyczny strukturze rzeczywistych wydatków gospodarstw domowych o charakterystyce konsumpcyjnej. Informuje o łącznych zmianach cen dóbr i usług w sferze konsumpcyjnej. Jest on wyliczany i publikowany przez GUS, niezależnie od NBP. W skład CPI w Polsce wchodzą także ceny podlegające wahaniom sezonowym lub wahaniom ustalonym przez państwo.

Bilans płatniczy
Jest to obraz wszystkich strumieni obrotów danego kraju z zagranicą w określonym czasie. Bilans płatniczy dzielimy na bilans bieżący (current acconnt balance), w skład którego wchodzi bilans handlowy i bilans kapitałowy. Bilans bieżący dzieli się z kolei na bilans handlowy i na rachunek tzw. niewidoczny, obejmujący ruch usług, wysokość przelewów oraz dochody z lokat terminowych. Bilans bieżący to część, która notuje bieżące tzn. niekapitałowe transakcje. Bilans handlowy (trade balance) - dotyczy strumieni wymiany towarowej (eksportu i importu). Gdy eksport jest większy od importu, to bilans handlowy jest dodatni. Wtedy eksporterzy otrzymują waluty obce za wyeksportowane towary i sprzedają je w kraju za złote, przy czym sprzedaje się ich więcej niż potrzeba na import. Taka sytuacja prowadzi do wzmocnienia waluty krajowej i osłabienia waluty obcej.

Poziom rezerw walutowych brutto
W Polsce na rezerwy walutowe składa się złoto monetarne, SDR-y (special drawning rights) oraz inne aktywa zagraniczne w walutach wymienialnych w banku centralnym.
W systemie stałego kursu walutowego (lub jego kontroli) deficyt płatniczy wyrównywany jest za pomocą rezerw walutowych. Dewaluacja waluty następuje po wyczerpaniu rezerw walutowych w celu zbilansowania deficytu.

Wzrost rezerw powoduje zmniejszenie ryzyka destabilizacji złotego w przypadku gwałtownych zaburzeń na międzynarodowym i polskim rynku walutowym oraz zwiększenie gwarancji spłaty zadłużenia zagranicznego. Poziom państwowych rezerw walutowych w wyrażeniu względnych (np. stosunek do rocznej wartości importu lub zadłużenia państwa) jest z uwagą obserwowany przez zagranicznych inwestorów.